|
o
Compoñentes:
Voz, Guitarra e Armónica: Carlos Goñi.
Bouzouki: Niall O’Callanain.
Flauta Irlandesa: Connor Byrne.
Batería: Paul Smith.
Banjo e Mandolina: Mary Shanon.
Gaita Irlandesa e Whistles: Tommy Keane.
Violíns: Liz Doherty & Jody Adams.
Guitarras: Grez Boland.
Acordeón: Cuco Pérez.
Órgano e Piano: George Hall.
Baixo: Steve Emery.
Shaker: Vicente Miñana.
Coros: Arancha Domínguez e Cristina Narea.
Tódolos temas compostos por Carlos Goñi.
Productor: Mick Glossop.
Grabado en: Plató (Valencia).
Cancións:
1. Moll Roe / Hardiman the filler (Instrumental)
2. El mismo hombre
3. Una lluvia violenta y salvaje
4. Tu y yo
5. El único espectador
6. Ella es y será todo para mí
7. El peligro
8. No va más
9. Calle Mayor
10. Mi rendición
11. Eldorado
12. El aire sabe a veneno
13. Esta noche tengo más de lo normal
14. Besaré el suelo
EL MISMO
HOMBRE
Todas las mañanas, al sonar las seis,
ella se levanta para hacer café,
el la mira triste y le dice "hoy..."
"hoy tampoco iré."
Sabes que el trabajo ya me terminó,
cualquier tiempo pasado siempre fue mejor.
Túmbate conmigo y dejemos pasar
la vida hasta las diez.
Hoy será especial, hoy seré un héroe en mi hogar.
Sigo siendo el mismo hombre con algunos años más,
en la misma piel que un día me obligasteis a arriesgar.
Qué duro me resulta el vivir sin hacer nada.
Esto no es vivir, es morir sin honor,
las noches son eternas y los días igual
frente al televisor.
Seiscientas veinticinco flechas entre los ojos
me están dejando idiota, imbécil, tonto, loco,
lo romperé contra la pared.
Hoy será especial, hoy seré un héroe en mi hogar.
Sigo siendo el mismo hombre con algunos años más,
en la misma piel que un día me obligasteis a arriesgar.
Tumbaré de un golpe seco al que pretenda barrer
las calles con mi orgullo por estar mayor.
Lucharé como una fiera y no pienso renunciar
al lugar que Dios, si existe, me ha brindado bajo el sol.
Sigo siendo el mismo hombre con algunos años más,
en la misma piel que un día me obligasteis a arriesgar.
VOLTAR ENRIBA
UNA LLUVIA VIOLENTA Y SALVAJE
Aquel día amenazaba más tormenta
Y la tormenta no se hizo de rogar
aunque más de uno creyera en los milagros
el que más y el que menos no sabía que apostar
Porque el tiempo es el tiempo y el decide
como dónde y cuando quiere descargar
y a las cuatro cayeron dos rayos segando
de cuajo otro árbol más.
Y cayo hasta calarnos los huesos, y cayo fría
y sin compasión
una lluvia violenta y salvaje hasta hacernos
dudar de si existe Dios.
Y cayo hasta calarnos los huesos como pernos
de vía de tren
Una lluvia violenta y salvaje hiriendo la
carne abollando la piel.
Y fundidos de rabia imponentes
miramos al cielo queriendo entender
porque ese brutal aguacero porque los dos rayos
algo no va bien.
Y si no hay nadie que pueda detener
la tormenta que nos moja sin parar
usaremos nuestra fuerza tanto si esta mal o bien
para estar secos por siempre de una vez.
Y cayo hasta calarnos los huesos, y cayo fría
y sin compasión
una lluvia violenta y salvaje hasta hacernos
dudar de si existe Dios.
Y cayo hasta calarnos los huesos como pernos
de vía de tren
Una lluvia violenta y salvaje hiriendo la
carne abollando la piel.
Cometimos el error de imaginar
que algún día todo esto tendrá fin
pero aquí nunca es domingo siempre cae más
de lo mismo
Porque el tiempo es dueño de la tempestad
y es posible que mañana sea igual
ya veremos quien deja de existir
porque un árbol vale tanto como el precio
de su hacha.
Hoy a lunes de mes de octubre en mi país
Hoy a lunes de mes de octubre en mi país
Y caerá hasta calarnos los huesos, y cayo fría
y sin compasión
una lluvia violenta y salvaje hasta hacernos
dudar de si existe Dios.
Y cayo hasta calarnos los huesos como pernos
de vía de tren
Una lluvia violenta y salvaje hiriendo la
carne abollando la piel.
Y caerá hasta calarnos los huesos, y cayo fría
y sin compasión
una lluvia violenta y salvaje hasta hacernos
dudar de si existe Dios.
Y cayo hasta calarnos los huesos como pernos
de vía de tren
Una lluvia violenta y salvaje hiriendo la
carne abollando la piel.
VOLTAR
ENRIBA
TU Y YO
Hoy he escrito en la pared
reglas sobre cómo subsistir
a la vida en la ciudad:
el asfalto será mi jardín.
Un minuto en un portal,
maneras de jugar a ser feliz.
Gracias a la oscuridad
que el portal nos brinda a ti y a mí.
Y no me arrepiento
de cambiar la calma por tempestad.
Tú y yo, tú y yo,
que cambiamos nuestra playa
por acero y por cristal.
Tú y yo, nena, tú y yo,
paseamos nuestro amor por la ciudad.
Una madre y su chaval
juegan a pillarse quién a quién,
y se topan con dos novios
que no paran de besarse y hacen bien.
Mientras, en la esquina, veo la vida pasar
y pienso que el vivir es animal.
Tú y yo, tú y yo,
que cambiamos nuestra playa
por acero y por cristal.
Tú y yo, nena, tú y yo,
paseamos nuestro amor por la ciudad.
Mientras, en la esquina, veo la vida pasar
y pienso que el vivir es animal.
Tú y yo, tú y yo,
que cambiamos nuestra playa
por acero y por cristal.
Tú y yo, nena, tú y yo,
paseamos nuestro amor por la ciudad.
VOLTAR
ENRIBA
EL ÚNICO ESPECTADOR
Se refleja en el río el brutal colorido
de los fuegos artificiales
y ellos chocan sus ojos los del uno en el otro
ajenos a cualquier explosión.
Y negros y blancos se apiñan con frío
a un bidón de gasoil con trapos encendidos
un fuego naranja ilumina la esquina
y calienta sus manos por hoy.
Y ellos siguen viviendo en su propio
disfraz.
Borrachos tan ebrios de amor
que el tiempo se para en mitad de la calle
y es su único espectador.
Y se rozan con mimo sin darse al olvido
algún poro de la piel
y les sabe a violines trompetas y arpas
el silbato del último tren.
Hay un tipo dormido en el séptimo banco
del parque junto a la estación
hoy hay fiesta en la calle pero nada rompe
su sueño.
Después de dos litros de alcohol
Y ellos siguen viviendo en su propio
disfraz
Borrachos tan ebrios de amor
que el tiempo se para en mitad de la calle
y es su único espectador.
Y pasan los años llueve sobre mojado
y los dos continúan ahí.
Estatuas de piedra que fieles hasta la arena
son vecinos de mi humilde rincón.
Vacío la funda y cojo las monedas
que la gente me quiso brindar
guardo la guitarra me pongo el sombrero
y decido que hoy no toco más
lo cierto es que ya vale por hoy.
Y sigo viviendo en mi propio disfraz
borracho tan ebrio de amor
que el tiempo se para en mitad de la calle
y es mi único espectador...
VOLTAR ENRIBA
ELLA ES Y SERÁ TODO PARA MÍ
Ella es y será todo para mi
por hacerme sentir bien tal como soy
por llenarme de caricias cuando quiero descansar.
Dónde ella esté estará también mi hogar
ella es y será todo para mí.
Y quizás no sea mejor que las demás
pero yo siempre la encuentro cuando
la quiero encontrar.
Me hace sentir como un hombre cuando
se que está ahí.
Ella es y será todo para mí
Ella es y será todo para mí
Hoy ya se que no he de buscar más
alguien para compartir el caminar
seguiré jugando limpio y sin trampa
ni cartón.
Porque ella es tanto yo, como mi voz
Porque ella es tanto yo, como mi voz.
Ella es y será todo para mi
por hacerme comprender que es el amor
amor de piel para adentro del que parte
en dos huesos
si hay mentiras y silencio entre los dos.
Ya no hay miedo que me acose al despertar
a menudo a medianoche por esta maldita tos.
Ella cuidará mi pecho hasta esconderme
de nuevo
como un niño entre sus brazos y su olor.
Porque ella es tanto yo como mi voz y..
Porque ella es y será todo para mí
Porque ella es y será todo para mí.
(Hay fiesta en la calle pero nada rompe el sueño
después de dos litros de alcohol
y ellos siguen viviendo en su propio..)
VOLTAR ENRIBA
EL PELIGRO
El peligro no es cuestión de un par de golpes,
el peligro es no saber a donde ir,
el peligro es no encontrar jamás un sitio
y sentir que ya llegaste un día alcanzar
y te ata de las manos, mientras graba
en tu pellejo
una cifra, una letra y a volar.
Y correr dicen que es cosa de cobardes,
pero todos somos carne de cañón,
yo lo soy y no me importa,
confesar que más que nadie,
pero aquí quien no es cobarde por amor.
El peligro es perder a quien se ama,
con la furia que desata el huracán,
comprobar que en casa ya no espera nadie
y que no hay nadie a quien puedas esperar.
El peligro es cuando queman las entrañas
por amor o desamor que más me da,
y el valor se te hace escarcha
y el aire explota y amarga
en tu pecho por la mujer que se va.
En tu pecho por la mujer que se va.
Y correr dicen que es cosa de cobardes,
pero todos somos carne de cañón,
yo lo soy y no me importa,
confesar que más que nadie,
pero aquí quien no es cobarde por amor.
VOLTAR ENRIBA
NO VA MÁS
Me he pasado media vida intentando encontrar
frases que justificaran lo hecho en mi otra mitad.
No hay caminos de ida y vuelta, no hay lugar donde parar,
y la calle es un jungla y su regla es que no hay.
Donde nadie se hace rico a fuerza de trabajar
no hay más cera que la que arde
y la jugada no va más, no va más...
Y aunque tenga que partir en dos la maldita ciudad,
y aunque tenga que buscar debajo de la piel del mar,
aunque tena que partir mi vida en dos me dará igual,
y aquí dentro de este túnel nuestro amor resistirá.
Donde nadie se hace rico a fuerza de trabajar
no hay más cera que la que arde
y la jugada no va más, no va más...
Fundiremos nuestros cuerpos en una noche de amor,
ya que somos dos cometas que se estrellan contra el sol.
Sabes que no soy un héroe, para eso hay que nacer.
Yo nací para ser viento y los caminos recorrer.
Donde nadie se hace rico a fuerza de trabajar
no hay más cera que la que arde
y la jugada no va más, no va más...
VOLTAR ENRIBA
CALLE MAYOR
La riada de gente es tan densa que cuesta trabajo caminar al revés.
Hay puestos en el suelo con ponchos, muñecas, todos hechos a mano,
y también hay jerséis.
Con el brutal miedo que da el ser extranjero, los dos peruanos dicen "¿Cuánto
es?"
a un tipo necio que, riéndose de ellos intenta sacarles un precio
mejor.
Y cuando lo consigue se siente vencedor, triunfó en su batalla,
su guerra y ley... en la calle Mayor.
Me da igual que seamos gitanos que payos, da igual si del norte o del
sur,
pues la vida es la vida y los hombres son hombres aquí y en la
calle Mayor.
Me da igual que seamos negros que blancos, me importa tan poco el color,
pues la vida es la vida y los hombres son hombres aquí y en la
calle Mayor.
Hay negros que venden trastos inservibles
como un aspirador de esos irrompibles,
relojes de cuarzo, de esos digitales,
loros de mil vatios pendientes, collares...
pulseras de marfil, hinchadores de ruedas,
altavoces pequeños de esos que no suenan.
Aquí nadie obliga a comprar nada a nadie,
tuyo es tu dinero y suyo el transistor.
La calle es de todos, da igual el lenguaje
y pasa la mañana en la calle Mayor
Me da igual que seamos gitanos que payos, da igual si del norte o del
sur,
pues la vida es la vida y los hombres son hombres aquí y en la
calle Mayor.
Me da igual que seamos negros que blancos, me importa tan poco el color,
pues la vida es la vida y los hombres son hombres aquí y en la
calle Mayor.
Y hay un matrimonio vestido de domingo,
con un par de diablos que ellos llaman hijos. Van pisoteando los puestos
y, al rato, uno de los negros le dice "Cuidado!"
y allí va ese padre con paso de ganso
mirando al extranjero de arriba pa’ bajo,
mientras que le grita:
"¡tú, negro de mierda, si tocas a mi hijo te abro la
cabeza!"
Y la gente aplaude, batalla ganada contra el extranjero que vino del mar;
y cuando el chaval recoge sus telas piensa que hay más fieras aquí
que en la selva
y que de nada sirve volver a intentar convencer al padre que ambos son
igual.
Y en el barco de Orán hace frío y el chaval se siente por
dentro fatal,
ha perdido de vista la costa y la noche asoma... y la noche asoma...
a la calle Mayor
Me da igual que seamos gitanos que payos, da igual si del norte o del
sur,
pues la vida es la vida y los hombres son hombres aquí y en la
calle Mayor.
Me da igual que seamos negros que blancos, me importa tan poco el color,
pues la vida es la vida y los hombres son hombres aquí y en la
calle Mayor.
VOLTAR ENRIBA
MI RENDICIÓN
Hice mal en darlo todo por perdido
y no supe conservar lo que me dio.
Caminé con paso firme y decidido
al final que tristemente me marcó.
Dicen que el tiempo es la cura, pero nadie me asegura
que no vaya a estar allí, sentado en una escalera,
acordándome de ti. oh!
Ya no volveré a apostar por nadie.
Ya no volveré a ser como soy.
Ya no volveré a nuestra calle.
Ya no volveré a firmar mi rendición
Fuiste como un vendaval que atravesaba
por mi vida y la corriente me estrelló.
Contra el color de tus ojos entregué mi voluntad,
y convertiste mi amor en algo de usar y tirar.
Dicen que el tiempo es la cura, pero nadie me asegura
que no vaya a estar allí, sentado en una escalera,
acordándome de ti. oh!
Ya no volveré a apostar por nadie.
Ya no volveré a ser como soy.
Ya no volveré a nuestra calle.
Ya no volveré a firmar mi rendición
Me dejaste bien colgado y lo hiciste bien.
Tú rompiste en pedazos mis cimientos y mi fe
Dicen que el tiempo es la cura, pero nadie me asegura
que no vaya a estar allí, sentado en una escalera,
acordándome de ti. oh!
Ya no volveré a apostar por nadie.
Ya no volveré a ser como soy.
Ya no volveré a nuestra calle.
Ya no volveré a firmar mi rendición
VOLTAR ENRIBA
ELDORADO
He pasado mil años viendo cómo mi madre
trabajaba y llegaba a casa siempre tarde,
una vez, y otra vez, treinta días al mes.
Cada noche, después de estar yo acostado,
la sentía abrir la puerta de mi cuarto.
Cambió el verme crecer por comer a diario,
por comer a diario.
Vi a mis padres correr en busca de Eldorado,
vi a mis padres luchar, cada uno por su lado.
Lo mejor de sus vidas, dónde se ha quedado.
Quizás yendo detrás del maldito Eldorado.
Vi a mi padre luchar contra los elementos,
naufragar con su vida contra el muro del tiempo.
No tuvo otra oportunidad.
Y llegaba a casa con las manos cortadas
de montar con las manos armarios de chapa.
No tuvo otra oportunidad,
otra oportunidad.
Vi a mis padres correr en busca de Eldorado,
vi a mis padres luchar, cada uno por su lado.
Lo mejor de sus vidas, dónde se ha quedado.
Quizás yendo detrás del maldito Eldorado.
Intenté resolver solo todas mis dudas,
y, veinte años después, aún me quedan algunas.
La vida sigue y yo también.
Y aunque dicen que el tiempo no pasa en balde,
cometí mis errores más bien pronto que tarde.
No usé su ejemplo en aprender,
y en mi propio universo vi a mis padres caer,
vi a mis padres caer.
Vi a mis padres correr en busca de Eldorado,
vi a mis padres luchar, cada uno por su lado.
Lo mejor de sus vidas, dónde se ha quedado.
Quizás yendo detrás del maldito Eldorado.
(Repetir hasta el final)
VOLTAR ENRIBA
EL AIRE SABE
A VENENO
Voy a quemar para siempre en la hoguera
del tiempo
lo que tú y yo pasamos y el mal que te he hecho.
Voy a tirar sus cenizas y espero que un día
demos una oportunidad a tu vida y la mía.
Sin duda, el destino a querido ponernos a prueba.
Puede que un día la vida nos dé una respuesta.
El aire sabe a veneno
si no son tus labios
los que besan los míos.
Te quiero a mi lado.
Si mi música vive, yo vivo con ella.
Si mi música muere, mi vida se estrella.
Soy un hombre difícil, pero así son las cosas.
Soy cruel, soy un ángel, pero te vuelvo loca.
Sin duda, nuestro amor siempre ha sido tormenta en las venas.
Puede que un día la vida nos dé una sorpresa.
El aire sabe a veneno
si no son tus labios
los que besan los míos.
Te quiero a mi lado.
Sin duda, el destino a querido ponernos a prueba.
Nuestro amor siempre ha sido tormenta en las venas.
El aire sabe a veneno
si no son tus labios
los que besan los míos.
Te quiero a mi lado.
VOLTAR ENRIBA
ESTA NOCHE
TENGO MÁS DE LO NORMAL
Esta noche tengo más de lo normal
y tu cuerpo se me antoja el eslabón
entre la tierra y el suelo,
lo real y lo irreal.
Esta noche tengo más de lo normal
Debe ser que por fin soy el siguiente en lista de espera
de sujetos a ayudar en esta maltrecha espera.
Y te han puesto encima mío, para siempre y por jamás,
esta noche tengo más de lo normal.
Y bañarnos en sudor hasta que no brote más
de tu piel y de mi piel oah!!
Conversar hasta morir y volver a conversar,
hasta pegarnos la lengua al paladar.
Y es por eso que esta noche tengo más de lo normal
y prometo hacerte socia de mi piel,
de mi piel y de mis huesos, pues no tengo mucho más,
esta noche tengo más de lo normal
esta noche tengo más de lo normal.
VOLTAR ENRIBA
BESARÉ EL SUELO
Cuanto más bella es la vida
más feroces sus zarpazos
contra mas frutos consigo,
más cerca estoy de perder.
Por una caricia tuya
toco el cielo con las manos
pero se que si te marchas
besaré el suelo otra vez.
Grita el mundo, rompe el aire
hasta que muera tu voz,
que el amor es un misterio
y que importa sólo a dos
correremos por las calles
gritaremos tu y yo,
que el amor es un misterio y que importa sólo a dos.
Más no quiero causar pena
sólo por mi condición de mujer rota en esencia
y herida en el corazón
no habrá un hombre en este
mundo
que me vuelva a hacer caer
pero se que si se marcha
besaré el suelo otra vez.
VOLTAR ENRIBA
|
 |